+[:: azazellis.exteen.com ::]+

เราทุกผู้ล้วนเกิดมาถูกฟูมฟักเลี้ยงดู อบรมสั่งสอน
ในรูปแบบต่างๆกัน...ด้วยวิธีการต่างๆกัน...
และสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน...

จนเมื่อเติบโต การเรียนรู้ทุกอย่างรอบๆตัว
และประสบการณ์ที่สั่งสมมา...
ก็จะหล่อหลอมความเป็นตัวตนจริงๆของเราขึ้น
แต่แล้ว...เมื่อเวลาพ้นผ่านไป หลายสิ่งหลายอย่าง
ทำให้ตัวเราต้องเก็บงำเอาตัวตนที่แท้จริงฝังไว้ข้างใน
แล้วหยิบจับหน้ากาก กับชุดเกราะหนังมนุษย์ที่ไม่ใช่ตัวเรา
ขึ้นมาสวมใส่ ป้องกันตัวจากสิ่งรอบกาย
ทาบทับร่างที่แท้จริงไว้พร้อมกับ
การสื่อสารกันด้วยภาษาที่ไร้ซึ่งความจริงโดยสิ้นเชิง
ด้วยบทบาทต่างๆนาๆที่เสริมที่เพิ่มเอาเองในรูปแบบที่ว่า...

คนนึงก็พูดไม่จริง ในขณะที่ อีกคนก็ฟังไม่จริง
โกหก ปลิ้นปลอน พลิกลิ้นไปมา ไม่สิ้นสุด

มิหนำซ้ำ คนเชิด ยังไม่ยินดียินร้ายในการกระทำ
จอมปลอมพวกนี้ กลับนั่งมอง และหัวร่องอหาย
กับความโสมมที่หุ่นเชิดของเขา แสดงออกมาในคราบมนุษย์
ใช้ความดัดจริต ด้วยมารยาสาไถย สารพัดสารเพ
เล่ห์เหลี่ยม กลโกง อันน่าขยะแขยง ที่เกินจะบรรยาย

ลืมว่าตัวเองเป็นใคร หลงทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนคนดูหน้าเวที เอือมระอา
กับสิ่งที่ตัวเราสร้าง...ที่ตัวเราก่อขึ้น

จนวันนึง เมื่อคิดจะกลับสู่ความเป็นตัวเอง
ก็สายไปซะแล้ว...เพราะได้ทำตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง
ตกหล่นหายไประหว่างทางที่ก้าวเดินมาซะแล้ว
กว่าจะย้อนกลับไปเก็บ ตัวตนที่แท้จริงของเราได้
ก็จวนเจียนใกล้ วาระสุดท้าย แห่งการมีชีวิต

เวลา...ของคนเรานั้น ถ้าปล่อยให้มันผ่านไปแล้ว
ก็จะสูญเสียเวลานั้นไปเลย เรียกกลับมาไม่ได้อีก
แล้วทำไม ไม่ใช้บทบาทแห่งตัวตนที่แท้จริง
ของตัวเองซะตั้งแต่แรก...กับบทที่มีอยู่
แสดงออกสู่สายตาผู้ชมด้านหน้าเวทีแห่งโรงละครโลก
โรงนี้ซะเลยล่ะ...จะนอกบทไปซะจนเสียรูปกระบวน
จนบทที่คนบนฟ้าเขียนไว้ยุ่งเหยิงกระเจิงกระจาย ทำไม
นี่ไม่ใช่การบอก ให้ดำเนินชีวิตไปตาม ยถากรรม
แต่ทำหน้าที่ของบทบาทที่มีอยู่แล้วให้มันดีที่สุดไม่ดีกว่าเหรอ

ในเมื่อบทบาทสุดท้ายของทุกคนก็จบเหมือนๆกัน คือ

...สิ้นอายุการใช้งาน...
ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ปลิวลอยไปกับสายน้ำและสายลม

แค่หุ่นเชิดตกกระป๋องที่คนบนฟ้าไม่สนใจ
พยายามรักษาตัวตน
ให้คงอยู่จนวันสุดท้าย ของบทละครแห่งชีวิต

มีคนเคยบอกฉันว่า...
นวนิยาย โรแมนติค ไม่จำเป็นต้องจบลงอย่างสวยงามเสมอไป

ฉันก็ลองมานั่งคิดว่า...
เขาต้องการจะบอกอะไรกับหุ่นเชิดอย่างฉัน
หุ่นเชิดที่ยังคงต้องเล่นอยู่ในบทบาท
ที่คนบนฟ้า เขียนไว้ให้เล่น
และเหมือนแทบจะไม่มีบท โรแมนติค เลยในชีวิตฉัน

จนมานึกได้ว่า โรแมนติค นั้นแปลว่า เพ้อฝัน นี่!!
และความเพ้อฝัน มักอยู่เหนือความเป็นจริง...
ซึ่งดูๆไปแล้ว คำพูดที่ฉันได้ยินมา ก็อาจจะจริงที่

...มันไม่จำเป็นต้องจบลงอย่างสวยงาม...

อะไรบางอย่างที่เรารู้สึกต่อมันอย่างจริงจัง
ทั้งๆที่มันเป็นเรื่อง เพ้อฝัน มันก็มักจะทำให้เกิดอุปทาน
หรือนึกว่าเรื่องนั้น...สิ่งนี้เป็นจริง
มันไม่ได้ต่างจากการหลอกตัวเองเลยซักนิด
บิดเบือนสิ่งที่อยู่ในความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวอยู่แล้ว
ให้ยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้น และมากขึ้นไปอีก

ฉันนึกย้อนกลับไปกลับมา จริงๆแล้ว
ตัวฉันเองก็ถูกกำหนดให้เล่นบทบาทนี้มาตลอดนี่นา
บทบาทแห่งความโรแมนติค ตั้งแต่จำความได้
เพ้อฝัน ว่าจะเป็นแบบนั้น จะทำแบบนี้
อยากมีสิ่งนั้น อยากได้สิ่งนี้ ทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่า
ในความเป็นจริง ทุกสิ่งไม่เป็นดังที่ควรเป็น
เหมือนตอนที่เรา เพ้อฝัน เลย...

มันก็ยิ่งตอกย้ำคำพูดในตอนต้นให้เห็นชัดขึ้นไปอีก
แล้วทำให้พาลคิดไปว่า ทุกคนบนโลกเบี้ยวๆใบนี้
โรงละครโรงใหญ่ โรงนี้...
ต่างก็เคยเล่นบท โรแมนติค มาแล้วด้วยกันทั้งสิ้น
แล้วจะผิดหวังเสียใจกับเรื่องใดๆมากจนเกินไปทำไม
ในเมื่อ โรแมนติค กับ ความเพ้อฝัน คือสิ่งเดียวกัน
และมันไม่จำเป็นต้องจบลงอย่างสวยงามเสมอไป

สดุดีฯ แด่ ความโรแมนติค อันแสนรื่นรมณ์
ที่ทำให้รู้ว่า...บางครั้ง การหลบเข้าไปอยู่ในบทบาท
แห่งความโรแมนติคนั้น อาจมีฤทธิ์ แรงกว่า มอร์ฟีน
ที่ช่วยระงับความเจ็บปวดทางร่างกายได้
เพราะมัน เป็นยาระงับความเจ็บปวดทางจิตใจที่
แม้ว่าเมื่อถอดตัวเองจากบทบาทที่โรแมนติคนั้นแล้ว
ความเจ็บปวดทั้งหลายก็ยังคงอยู่ตรงที่เดิม
และอดทนรอ ให้เรา ผ่านมันไปให้ได้

โรแมนติค.........เพ้อฝัน
เพ้อฝัน.........โรแมนติค

อืมมม
+
+
+
+
+
+
+
+
+
...มีคนเคยบอกฉันแหละ...
...ว่า...
...นวนิยาย โรแมนติค...
...ไม่จำเป็นต้องจบลงอย่างสวยงามเสมอไป...

จบ.

อยากบอกแม่ว่า...

ทุกๆวันของผมเป็นวันของแม่ เพราะ

หากไม่มีแม่ ก็ไม่มีวันแรกของชีวิตผม
หากไม่มีแม่ ก็ไม่มีลมหายใจแรกของชีวิตผม
หากไม่มีแม่ ก็คงไม่มีใครให้กำเนิดชีวิตผม
หากไม่มีแม่ ผมก็คงไม่ได้เติบใหญ่จนบัดนี้

อยากบอกแม่ว่า...

ลูกรู้ว่า...เวลาลูกเจ็บแม่เจ็บกว่า
ลูกรู้ว่า...เวลาลูกทุกข์แม่ทุกข์กว่า
ลูกรู้ว่า...เวลาลูกพ่ายแพ้แม่คนเดียวที่คอยให้กำลังใจ
ลูกรู้ว่า...เวลาลูกทำผิดพลาดแม่คนเดียวที่ให้อภัยเสมอมา

อยากบอกแม่ว่า...

ขอบคุณครับ...ที่ให้ลูกได้เกิดมาเป็นลูกของแม่
ขอบคุณครับ...ที่ดูแลทะนุถนอมลูกจนเติบใหญ่
ขอบคุณครับ...ที่ทุกวันนี้แม่ยังคอยเฝ้าห่วงใย
ขอบคุณครับ...ที่ทุกลมหายใจของแม่มีแต่ลูกและเพื่อลูก

อยากบอกแม่ว่า...กลอนนี้แต่งเพื่อแม่ครับ

หนึ่งในครรภ์ คือชีวิต ที่ห่วงแหน
ดั่งหัวแก้ว หัวแหวน สุดแหนหวง
เฝ้าดูแล ทะนุถนอม กล่อมในทรวง
ด้วยสิ่งปวง รอจนเรา กำเนิดมา

สองดวงตา เฝ้ามองหา แลตามติด
ด้วยดวงจิต รักพันผูก มิรู้หาย
ดั่งใครคิด พรากเราไป ยอมตัวตาย
มิให้ใคร มาทำลาย กล้ำกลายเรา

สามสิ่งที่ เพียงต้องการ จากลูกน้อย
คือเจ้าค่อย เติบโตใหญ่ ไร้กังขา
คือเจ้าเชื่อ ฟังคำสอน ของมารดา
คือเจ้าใหญ่ โตขึ้นมา เป็นคนดี

สี่ปัจจัย เฝ้าหาให้ มิได้ขาด
แลกด้วยหยาด หยดเหงื่อ ไม่ท้อถอย
เพียงเพื่อเจ้าได้มีพร้อม ที่รอคอย
จะมากน้อย ต้องหาให้ เพื่อลูกยา

สองหัตถา พาลูกกล่อม ยามนอนหลับ
หนึ่งเสียงขับ ร้องเพลงกล่อม ยามร้องหา
สองแขนปลอบ คอยโอบอุ้ม อุ่นกายา
หนึ่งหยดน้ำ นมมารดา พาฝันดี

สองดวงตา เฝ้ามองลูก ผูกพันซึ้ง
ให้ตราตรึง ในหทัย คลายห่วงหา
หนึ่งดวงจิต ส่งพันผูก ใจลูกยา
ให้รู้ว่า ตัวแม่นั้น ช่างห่วงใย

เฝ้าดูแล ถ้วนถนอม จนเติบใหญ่
เฝ้าห่วงใย คอยปกปักษ์ มิเคยห่าง
เฝ้ามองดู ส่งใจหนุน ในทุกทาง
ให้ทุกอย่าง ที่ลูกขอ ไม่รอรี

แม้เหนื่อยยาก ลำบากกาย ไม่เคยบ่น
สู้อดทน ทำเพื่อลูก ทุกข์ไม่หวั่น
แค่เพียงเจ้า มีอย่างขอ ทุกสิ่งพลัน
ตัวแม่นั้น รีบเสาะหา มาทันใด

บุญคุณแม่ ช่างยิ่งใหญ่ หาใครเทียบ
มิอาจเปรียบ ค่าสูงล้ำ เหนือภูผา
เหนือแดนดิน เหนือท้องฟ้า เหล่าเทวา
คือมารดร ของลูกยา คนนี้เอย

ไม่ว่าวันไหนของปีไหนก็ตามที
อยากบอกแม่ว่า...ขอให้แม่มีความสุขครับ
อยากบอกแม่ว่า...ขอให้สุขภาพแข็งแรงครับ
อยากบอกแม่ว่า...ผมรักแม่ครับ

อยากบอกในท้ายนี้ว่า ขอให้ทุกคนที่เป็นแม่บนโลกใบนี้
มีความสุข มีลูกที่น่ารัก กตัญญู
และแสดงความรักต่อกันมากๆนะครับ

YOU CARE.
YOU SHARE.
YOU ALWAYS THERE.

11 LETTERS.
4 WORDS.
1 MEANING.

I LOVE YOU MOM.

HAPPY MOTHER's DAY.

bed>

edit @ 9 Oct 2007 18:07:55 by +::+ JaCKuLa PuPPeT +::+

edit @ 9 Oct 2007 18:10:58 by +::+ JaCKuLa PuPPeT +::+

     ฟ้ามืดแล้ว แต่แสงไฟตามท้องถนนยังคงสว่าง วิ่งขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย เสียงเครื่องยนต์ และแตรสัญญาณดังเป็นระยะ ริมบาทวิถี เต็มไปด้วยเสื่อน้ำมันที่วางของขายยาวตลอดแนวจนถึงป้ายรถโดยสารประจำทาง ที่ไร้แสงไฟส่องสว่างทั้งๆที่อยู่ริมถนนใหญ่

     ชายหนุ่มยืนคอยรถโดยสารประจำทางอย่างตั้งใจ เช่นเดียวกับผู้คนที่ยังดูหนาตา แม้เวลาจะล่วงเข้าใกล้เที่ยงคืนเต็มที เขามองไปมาจับจ้องหมายเลขของรถโดยสารที่วิ่งเข้าเทียบป้ายคันแล้วคันเล่า ก็ยังไม่มีวี่แววของรถที่เขาจะโดยสาร แล้วในนาทีนั้น เขาก็หันไปพบกับหญิงชราสองคน ซึ่งบัดนี้ดูเหมือนตัวเขาจะยืนอยู่ระหว่างหญิงชราทั้งสองโดยไม่รู้ตัว

     คนหนึ่งนั้น...นั่งยองๆอยู่ทางขวามือ ด้านหน้าของหญิงชราผมขาวที่นั่งเคี้ยวหมากคือกระจาดขนาดใหญ่วางบนลังโฟมใส่น้ำแข็ง ในกระจาดเต็มไปด้วยพวงมาลัยนับสิบพวง แหงนหน้ามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา รอคอยเพียงใครเข้ามาทักถามถึงราคาของพวงมาลัยเหล่านั้น เพื่อให้ได้มาซึ่งการขาย

     อีกคนหนึ่งนั้นอยู่ทางด้านซ้ายมือ นั่งลงกับพื้นบาทวิถีและเอนหลังกับเสาของที่พักรอรถโดยสารข้างๆกายเธอมีไม้เท้าโลหะแวววาววางอยู่ และในมือถือกะลามะพร้าว ยกท้วมหัวรอผู้คนที่เดินผ่านไปมา เพื่อให้ได้มาซึ่งการขอ

     ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ระหว่างหญิงชราทั้งสอง รู้สึกฉงนใจขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ที่ตัวเขาเกิดความรู้สึกแบบนั้น ความรู้สึกสงสารปนสงสัย และคำถามที่ดูเหมือนเขาจะต้องตอบให้ได้ ระหว่างซ้ายและขวา ระหว่างหญิงชราทั้งสอง ที่หนึ่งขายของเพื่อเลี้ยงชีพกับอีกหนึ่งที่ขอเพื่อเลี้ยงชีพ ทำไมช่างเป็นความเหมือนที่แตกต่างกันสุดขั้วแบบนี้ ในสถานที่ใกล้กันเพียงเดินก้าวข้ามถึง

     เสียงเหรียญกระทบก้นกะลาครั้งแล้วครั้งเล่า จากผู้คนที่เดินผ่าน และจากผู้ที่ยืนรอรถโดยสาร ในขณะที่ พวงมาลัยในกระจาดยังคงตั้งกองพะเนินอยู่เท่าเดิมและมีเพียงคนเดินผ่านไปอย่างไร้ความสนใจต่อดอกไม้ที่ร้อยเรียงเป็นพวง

     ชายหนุ่มคิดเพียงว่า นี่เป็นเพราะ แค่คำว่าให้ทานใช่หรือไม่ ที่ทำให้ผู้คนเต็มใจที่จะหย่อนเงินลงในกะลาของหญิงชราขอทาน มากกว่าการซื้อดอกไม้จากหญิงชราอีกคนที่เต็มใจทำมาหากิน

     ชายหนุ่มได้แต่หัวร่ออยู่ในใจจากภาพที่เห็น จนแสดงออกทางสีหน้าและรอยยิ้มแปลกๆที่มุมปาก เขาเดินไปถามถึงราคาดอกไม้จากหญิงชราผมขาวและซื้อมันมาไว้ในมือดอกมะลิส่งกลิ่นหอมเตะจมูกให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายจากคำถามทั้งหมดที่มีล้วงกระเป๋าและจ่ายเงินให้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสบายใจ และยืนรอเงินทอนจากหญิงชราขายดอกไม้นั้นอย่างใจเย็นจนแทบไม่สนใจว่ารถโดยสารที่เขารออยู่นั้นจะมาอีกหรือไม่

     หลังจากรับเงินทอนซึ่งเป็นเศษเหรียญสิบและเหรียญบาทอีกสองสามเหรีญกำไว้ในมือ เขาหันหลังกลับเดินมายังด้านตรงข้าม แล้วหย่อนเงินทอนทั้งหมดลงใส่ในกะลาเก่าๆที่หญิงชราอีกคนถืออยู่ อย่างจงใจ ด้วยรอยยิ้มแห่งความอิ่มเอิบอย่างแปลกประหลาด เป็นเวลาเดียวกันกับรถโดยสารหมายเลขที่เขารอจอดเทียบป้ายพอดี ชายหนุ่มเดินขึ้นรถไปพร้อมพวงมาลัยในมือที่ยังส่งกลิ่นหอมอยู่ แล้วรถก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากที่จอดวิ่งลับตาไปกับแสงไฟบนท้องถนนยามค่ำคืน โดยไม่นึกถึงคำถามที่เคยผุดขึ้นมาในหัวเขาอีก

     เป็นอันว่า ณ จุดที่เขาอยู่ระหว่างหญิงชราทั้งสองนั้น เขาไม่ได้ทำให้ใครขุ่นข้องหมองใจจากการกระทำเหล่านั้นเลย...

เหตุเกิด ณ ป้ายรถเมล์ แถวเมเจอร์ รัชโยฯ ^^

Copyright © 2007 by + JaCKuLa PuPPeT + 
Licenses by + CReaTiVe CoMMoNS aTTRiBuTioN +